Ураджэнец гарадскога пасёлка Шуміліна Віцебскай вобласці трапіў ва ўкраінскі палон і стаў героем выпуску перадачы ўкраінскага журналіста, блогера і грамадскага дзеяча Дзмітрыя Карпенкі, заўважыў тэлеграм-канал «Віцебск, я гуляю».
У адным з выпускаў з’явіўся 29-гадовы грамадзянін Беларусі Уладзімір. Як высветліў тэлеграм-канал «Віцебск, я гуляю», гаворка ідзе пра Уладзіміра Чаранка (або Шпагіна, ён па-рознаму прадстаўляўся ў сацсетках), які нарадзіўся 12 студзеня 1996 года. Ён скончыў Шумілінскую сярэднюю школу № 1, потым Полацкі лясны каледж па спецыяльнасці «паляўніцтвазнаўца» і праходзіў службу ў віцебскай брыгадзе.
Вядома, што маці Уладзіміра працавала ў Шумілінскай цэнтральнай раённай бальніцы, а яго малодшы брат цяпер вучыцца ў Віцебску.
Паводле беларуса, у траўні 2025 года ён працаваў у Мінску на будоўлі, а ўжо летам — у расійскім Арэнбургу, таксама на будоўлі. Ён заявіў, што 29 жніўня выходзіў пад градусам з кавярні ў Арэнбургу, дзе яго сустрэлі супрацоўнікі. Яму нібыта інкрымінавалі розныя артыкулы (характар якіх не называецца) — і ўжо 5 верасня ён падпісаў кантракт з Міністэрствам абароны РФ. Трапіў у 27-ю дывізію, 433-і полк.
Уладзімір заявіў, што 18 верасня падчас выканання баявога задання ён прыняў на сябе тры кулі: дзве трапілі ў бронекамізэльку, адна — у костку правай рукі. Трапіў у палон, па ваеннай тэрміналогіі, «трохсотым».
У размове з украінскім журналістам мужчына расказаў пра свае палітычныя погляды. Паводле яго, ён удзельнічаў у выбарах і галасаваў за Аляксандра Лукашэнку, тлумачачы гэта адсутнасцю, на яго думку, альтэрнатываў і жаданнем «стабільнасці».
«Скажу так, у краіне вайны няма, мінімальная нейкая стабільнасць прысутнічае, скажам так. <…> Пры ім [Лукашэнку] нейкая стабільнасць ёсць у краіне. Зразумела, дзесьці ёсць шурпатасці — яны ёсць усюды. Але пры ім гэта мінімальна неяк», — сказаў ён.
Таксама Уладзімір паведаміў, што ягоныя сваякі не ведаюць, што ён быў на вайне і што цяпер у палоне. Апошні раз ён меў зносіны з сям’ёй у верасні 2025 года. Магчымасць звязацца з роднымі ў яго ёсць, аднак ён свядома адмаўляецца ад званкоў.
«У маці слабае сэрца — не хачу яе калыхаць. Я проста прытрымліваюся таго, што сам накруціў — сам і расхлёбваць буду», — растлумачыў ён сваё рашэнне.